Vedalar Şiiri - Gül Kabacaoğlu

Ben seni kalbimin en saf yerinde sakladım,
Kimsenin dokunamadığı bir umut gibi.
Geceler boyu seni düşündüm,
adını içimde taşıdım,
Bir gün duyarsın sanarak.

Ben seni severken eksilmedim aslında,
ama yokluğunda büyüyemedim de.
Söyleyemediklerimin ağırlığı,
Her sabah biraz daha çöktü omzuma.

Seni suçlamıyorum, hiç suçlamadım.
Geçmişten gelen tanıdık bir ruhtun,
Kalbime heyecanı öğrettin,
ama kaybetmeyi de çabuk yaşattın.
Ve biliyorum,
Bir insan kalbinde taşıyamadığı sevgiyi
Elinde tutamaz zaten.

Biliyor musun?
Sana kırgınlığım sevgimden hiç büyük olmadı.
Ama içimde durup durup kanayan o sessiz yara,
Artık kendimden bile saklayamadığım bir gerçek:

Ben seni beklerken
Kendimi bekletmişim meğer.

İşte o yüzden gidiyorum şimdi.
Arkama dönmeden, adını içimde eğmeden.
Senin için değil,
Sonunda kendimi unutmamak için.

Ve sen…
Bu dizelere bir gün rastlarsan,
Bir tek şeyi hatırla:

Ben seni kaybetmedim.
Ben kendimi bulmak için
senden vazgeçtim.
Sense seni gerçekten seven bir kadını kaybettin.