Veda Şarkısı Şiiri - Mehmet Kiraz

Gümüş bir sarkaç gibi
asılı kaldı gökyüzü,
Rüzgar da unuttu
fısıldayacağı o eski sözü.
Eros’un oku saplanmışken
zamanın kalbine,
Adonis’in kanı karıştı
Aphrodite’in yaş döken gözüne.
Orpheus döndü
bir anlık korkuyla arkasına,
Eurydike savruldu gölgelerle
Styx’in soğuk kıyısına.
Dudaklarda yarım kalan
o son veda şarkısı,
Artık yankılanan
sadece Hades'in dilsiz yankısı.
Toprak utandı bu ayrılıktan
kapandı yara bere içinde,
Kavuşamayan eller filizlendi
bir defne dalı biçiminde.
Şimdi ne zaman bir yaprak titrese
ıssız bir derede,
O antik aşk fısıldar;
Hem her yerde, hem hiçbir yerde.