Veda Hutbesi Şiiri - Şiir Metafizik

Boğazımı temizledim
minberimden iner vaziyette
çukuruma bir daha yuvarlandım.
ölüme yakın okunan veda hutbesini
nedense ölümsüzlükle haykırdım
haşereler maviyi katrana bürüyünce
cinlerim babaanne sadnuğundan çıktı
ahali kırlarda nefes alırdı
ben varya ben ahırlarda dolanırdım

ne de açık konuşuyorum size
billur mercanlar yok aramızda
siz kaldınız siyah sıyah haşereler.
bakınız!
size çirkin der insanlar
bakamazlar gözlerinize
etlerini kemiklerden sıyırdınız mı
boka benzerler

şeytanî duygularım hutbeme damlıyor
bizimkisi öfke
öfkemiz çukurların dibi
yer de bitiririz biz bizi
babamız mı? değil
biz babamızı tahtından indiririz

o iyi insanlar ve o mahlukatın yüceleri
kaldırım kaldırım gezerken
ezdiler sizleri
kuğuları kuyruk sallardı
onlar hayran meyran bakardı
sizi gagalaya gagalaya kuyruk kabarttı

beni size gönderen Allah şahit
mavi şeritlerde çok süzüldüm
hiç mi hiç sizlere basmadım

belleyin dediklerimi
diyeceklerim faydasız
her birinizin suratı benimkisi
benimki çürük armut yarısı
ucubelere dönüp bakan olmaz
yüce mahlukata surat yapmadıkça
biraz ağlar biraz gülerseniz
pırpır edip dönerseniz
işer gibi ağlarsanız
sizi de severler
suratsız haşereler

çok sonraları anladılar
kelebeğin akrabamız olduğunu
pırpır edişine bayıldılar
size... size.... durmadan saydırdılar

baykuşlar gece nöbetlerinde
hayvanlar alemi hep yerinde
her gün biri bir diğerinin yemliğinde
ölenin leşini temizlemek
hep bize düşer

İlk vahiy esasidir indi bize
insancıklar bilirler de,
sözü çarpıtıp çeker göğsüne
nasıl dışlandık gördünüz mü?
ey arı hala kanatların pırpır

ölsem üşüşürsünüz leşime
veda hutbemi yanlış anladınız
ölümsüzlüğün yasını tutuyorum
yürüyorum bilinmezliğe

kubbeler semaya doğru genişler
çukurlar çanak gibi arzda derin derin
ömrün gökteki cami
gömün arzın dibi

insanlar surat surat öpüşür
hahahahahahahaha
yaşlıların ellerini.
ölenleri yıkayıp gömerler
göklere uçanını gören oldu mu hiç
birbirlerinden tiksinirler
biz olmasak biz
gassal halt etmiş

öpmeye bakın öpmeye
kim kimi değerledi
öpenin canı çekmiş
öpülen kendini beğenmiş
ne masallar uyduruldu
asırlardır çocuklara okundu
bizde şükür ki yok
karnımız bu laflara tok

rızkı veren Mevlâ
çukura her gün biri düşecek
yokluğun özgürlüğü
çirkinliğin gücü
sakallarımı karıncalar kaşıyor
durun durun bitirmedim hutbemi

bak sen bu insanlara
neler de uydurmuşlar
bizim kurtçuklar kemiriyor
onların şiir defterlerini

amma da kabardı insan
bilinmez ki bizim gibi susan
saçmalıkların dünyasında
aç ve tok kursağında
ölene ölü denir
çukura düşen de yenir