Veda Degil Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

İnsan yorulur bazen insan olmaktan
Yanlış anlama
Bu bir veda değil
Belki yine gelirim
Göğe bakan düşlediğimiz
O günlerden birine
Anılar toplarız tek tek
Bir avuç köz kalır elimizde
Üfleriz yeniden tutuşur

Biliyoruz
Gitmek dediğin bir zaman meselesi
Kimimiz güzü yaşar
Kimimiz baharı erteler
Ama sen hep nisan kokan ellerinle
Kalırsın hep bir yerlerde

Veda değil bu
Sadece dillerin lal olduğu yerde
Bir çocuk ağlar gibi içimde
Büyüttüğüm o umut

Anlayacaksın bir gün mutlaka
Şairin yalnızlığı şiire sığınırken
Nasıl da benziyormuş mevsimlere
Kar düşer üstümüze sessizce
Ve erir gözlerinin baharında
Tomurcukları patlayan badem ağaçlarının
Yeşiline bulaşmış vedası gibi

Gitmek veda değilmiş meğer
Bir başka zamanda
Yeniden başlamakmış sana