Veda Borcu Şiiri - Erkan Özayça 2

Bazen içim dolar,
‎Bir rüzgârın yelkeni doldurduğu gibi.
‎Bazen hiç söylenmemiş ağır sözler,
‎En hırçın dalgalar gibi;
‎Bazense görünmeyen ufuk gibi...
‎
‎​Tam "var" derken aslında "yok" gibi,
‎Giderken teknenin geride bıraktığı köpük gibi.
‎Görünmez, puslu bir kayalık sanki;
‎Adı konmamış bir sızı,
‎Bu silik bir iz gibi...
‎
‎​Dolar işte içim, dolar da tamamlanmaz,
‎Küsmez ama bu hayatla da barışmaz.
‎Yarım kalmış bir rotanın bozuk pusulası döner durur içimde,
‎Ne susar ne haykırır kendi biçiminde.
‎
‎​Bir yakamoz gibi yerleşir de ruhuma,
‎Feneri arar ama karanlıktan da kaçmaz.
‎Ne bir limanı var bu yorgun yelkenlinin,
‎Ne de fırtınaya mecali kalmış kalbimin.
‎Öylece durur orta yerinde denizin;
‎Yaşama bir tek veda borcu kaldı,
‎Bu anlamsız seyrin.