Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Yüreğimi bu şehrin acımasızlığına verip gidiyorum.
Sen bu şehirdeyken benle gelmiyor ki...
Burda kalmayı çok istedim ama...
Nemli gözlerle güne merhaba denmiyor ki.///
taktirler sizedir efendim...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta