Hüzünler çiseliyor karanlığın gölgesinde,
Dertler çoğalıyor bitmeyen mazide,
Anılar savaşıyor zayıf benliğimde,
Ölüm nağmeleri yıkılıyor bedenimde…
Sert bir acı esiyor viranemin penceresinde,
Dökülüyor yapraklar asılı duran avizemde,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta