Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Tütün mü bassak, tuz mu, sızan kanı durdursak...
çarpan bir yürek, asla umutsuzluğa düşmeden yazan... yazarken sözcüklere yaşam veren... içten.. içten geldiği gibi yazan... söylenece o kadar çok söz varki... ne söylense az olur... tebrikler...
duygu pişince kelime, kelimeler pişince şiir oluyor. GÜZEL ÇALIŞMALAR,
mehmet şakir karataş
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta