Aslında tamda vazgeçişlerin ortasındaydım
Cama vuran aksimi seyrediyordum gecenin karanlığında,,,
Ah şu duvarların dili olsada konuşsa paylaşsa yanlızlığımı...
Gece gibi siyah bir ağırlık çökmüştü yüreğime,,,
Tek avuntum sigaram ve geceye ses veren ağustos böceklerinde...
Bende oturdum köşedeki kanepeye karşımada kendimi aldım
Başladım sorguladım,yargıladım, kızdım aşağıladım....
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta