Vebali Boynuna Şiiri - Arif Eser

Her gece yatağında, pişmanlığından uyuyamayasın,
Buz kessin yüreğin, yastıklara sarılıp yanasın.
Kimsesizliğin o zifiri boşluğunda boğulurken,
Uykular sana haram, sabahlar ise dert olsun.
​Hangi sofraya otursan, lokmaların zehre dönsün,
Adımladığın her yol, izdırap limanına varasın.
Gözlerin her köşe başında bir teselli ararken,
Eskiye her daldığında, hıçkırıklarla sarsılasın.
​Yüzündeki her sahte tebessüm, bin kederle çalınsın,
Dilerim ki sağlığın daim olsun, bu sızı canına işlesin.
Gördüğün her düşte, bir vicdan azabıyla uyan,
Kendi karanlığında, kaybettiğin o huzuru dilenesin.
​Ne bir el uzatanın olsun, ne de sevecek bir yüreğin,
Sevsen de vuslatın mahşere, umudun sonsuza kalsın.
Benim feryadım senin kaderin, ahım ise yoldaşın olsun,
Yüreğimdeki bu yangın, senin de sonun olsun.