Ve Şimdi! Şiiri - Mert Coşkun

ve şimdi
gidiyorum buralardan
uzak diyarlarda
kurtarmaya geleceğimi
kaybolurken diyarlarda
güneşin şavkımamasından
korkıyor ve kaçıyorum
umut tarlalarının koparttık
ekinlerini bir bir
çiçek açmadan
ve şimdi gidiyorum
uzak diyarlarda
tohum tanesi aramaya
mektuplar ulaşmayacaktır
çalan telefonlar
ki gaddar dünyanın
otoriter gardiyanları başımda
açılamayacaktır belli saat aralığında
soran dostlaradır cevabım
Evet
Biledim kahrolası kılıcımı
Yaktım amansız meşaleleri
gecenin kararttığı ormanlarda
kuşandım yayımı gerdim okumu
savaşacağım
ölmekten gayrı ne vardır
yükselirken dağlarda
ölmüşken daha yüce değil midir
ruh denilen zat-ı muhterem
Kaldırdım kılıcımı
Kesmeye gidiyorum
Amanvermez celladın başını
Toplamaya gidiyorum
Umutlar tarlasına tohumu
Ve
Yükseliyor sesler
Nakşediyor bir bir
Bu mektubun elveda olmadığını
Bir savaşçının ki ölümden beterdir zannımca
pes edişini değil
Savaşırken
Yaslamış doğa ananın evladı asırlık çınara sırtını
deşmiş kahpe ok bağrını
kurutmuş kanlarını
toplamış umut tohumları cebinde
ölmüş bir adamın çantasında
bulunmuş bir mektup olduğunu
O yüzden
Helal edin hakkınızı
ve şimdi
Gidiyorum!