Şimdi bir trenin penceresinden, umursuzca bakan.Terkedişlerin var, soğuk vagonlarda kömür kokan. Donmuş umutlarımda, kar tanesi cama vuran.
Ve sen yoksun; bir kardelen misali yüreğimi yarar goncan.
Bir yoksul terkedişten, ekmeğimizi bölüştüğümüz yuvamızdan, yavaşça gider sevdan, bıçak gibi kesen küflü raylardan.
Ve sonsuz ayrılıklardan, duman kokan yalnızlıklardan, senli sensizliğimin son istasyonundan.
Ve sen yoksun; gidiyorsun bencil zamandan, sensiz yoksunluktan, ağır sevda kokan romandan ve arkandan dimdik yalvarmadan bakan, senli sensiz sevdamdan.
Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Devamını Oku
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta