Karanlığında yalnızlığımla kaybolduğum bir gecenin,
Huzurun tahtından alınmış,lacivert atlastan örtüsünü
Eşini arayan bir şahinin keskin pençeleri yırttı.
Ve sen...
Ve sen melek...
O yırtıktan zamansızca sızan,
Bir bahar sabahının ilk ışıkları gibi,
beni koyup koyup gitme
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun
Devamını Oku
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun




Çok güzel bir ifade,çok güzel bir anlatım...Ancak bu kadar güzel anlatılabilirdi içinize giren aşk.Yüreğinize sağlık.Melek! Çok beğendim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta