Ve İnsan Aldandı Şiiri - Erdal Balcı 2

Bir gün ....yazacak olsaydım adı "Ve İnsan Aldandı" olurdu.***
Bir fısıltı düştü kulağa, karanlığın içinden,
İnce ve sinsi.
Bir sevda düştü kalbe,
Daha çok olsun, daha yüksek olsun...
Daha parlak olsun "dünyam" dedi.
Nefsin hoşuna gitti,
Bir makamın gölgesini,
İki alkış, üç kuruş menfaatini,
Unuttu, adaletin terazisini,
Sözünden caydı, özünü sattı,
Ve İnsan Aldandı!
Nefis, ateş gibi üfledi içinden,
Kibrin dikeni sarınca, kalbi derinden,
Vicdan susup merhamet göçünce,
Ve insan aldandı böylece!
Bir avuç altın, bir tomar kağıt,
Gözünü kör etti hakikate,
Bir fakir düştü kapısına, bir de zengin,
Fakiri kovdu, zengin geçti, baş köşeye...
Ve insan aldandı böyle, kimbilir kaç kere!
Göz kamaştırdı gülüşler,
Geceyi süsledi bedenler,
Bir anlık lezzet için,
Geçti, bir ömürlük izzetten,
Ve insan bir daha aldandı gerçekten!
Toprak kayarken sessizce, ayağının altından,
Ebediyet çağırırken onu taa uzaklardan,
Dünya zindanında zincir vuruldu ayaklarından,
Yol belliydi, uyarı çoktu, ama kulaklar sağırdı,
Mühür vuruldu kalbine, gidemedi öteye,
Ve insan aldandı! Böyle kaç kere.