Ve gece ağladı sırılsıklam..
Gaipten bir muamma dokundu yüreklerin bilinmeyen yerlerinde saklanıp kalmış ve de utangaç, ve de pembemsi noktacıklara..
Gökler dökülüyordu, asuman, kehkeşan iniyordu damla damla..
Ve gece ağladı sırılsıklam..
Beyinler feryatta, ruh koridorlarında soluk soluğa özlemler koşuşmakta, biz de varız demekteler sessizliğe..
Yüreklerdeki pembe noktacıklar sırt sırta göğüslemekteler hayatın akışını, kucaklamaktalar….
Ve gece ağladı şelalerce…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Muhteşem yazmışsınız.Kelime haznenizin zenginliği dizelere cömertçe davranmanıza sebep olmuş.Derinlikse derinlik,mesajsa mesaj,birikimse birikim..Lebaleb bir şiir olmuş anlatı.Tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta