Ve duymuyorsun…
Kızıl güneşin toprağa düştüğü ufukta,
Hayatın uyuduğu saatlerde bir tepeden,
Karanlığın görünmezliğinde dinliyorum yokluğunu…
Çok sessiz yüzüme çarpıyor, siluetinin gölgesi…
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta