Boşnak bir kızı sevmiştim ikibinüçte
Gözleri sonbahar elasıydı,
Ne çok benziyordu bir sonraki sevdiğime
Alnından öperdim hep, büyüsü giderek çoğalsın diye
İlk dokunduğumda, serin bir yel esmişti içimde
Aşkın tene dokunduğu yerde, „bu ne büyük mahşerdir“ dedim kendi kendime
Oysa
Geçip gittiğinde,
Bu ne büyük karanlıktır dedim, öldürür beni her yerimde
Sesini geride bırakıp, yola koyulduğunda,
Gölgeni ver dedim hiç olmazsa,
serinliğine yatıp ayazında donayım
Oda olmazsa
Bari elinde tuttuğun yaprağı ver, hazanda ayağına düşeyim
Umursamadı
Bu dedi, avucunda tuttuğu ikilemi
Yaşadığımız tüm aşkın özeti
Al bunu yürü dedi,
Adresi yanlış bir mektup gibi, iade etti
Yüzikigün umutla bekledim.
„Bunların hepsi şakaydı“ deme ihtimalini
Nafile,
Acım büyüyüp sevabıma hükümran olunca
Akşamlardan korkar oldum
Anason koklayıp, her sabah başka bir kadının koynunda uyandım
Bardağımda ki buza dönüp, giderek azaldım
Biter miyim sahi?
Hala tedirginim!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta