Susamışlığın dibine vuran kanatlarının gölgesindeyim
Göğsüne yaslanan küskün yüzüm donuk
Eskimiş, çatlamış hırçın bir duvar
Dayanamıyorum…
Ancak bazıları anlar soğukluğunu
Bazıları ağlar yokluğuma
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta