Vazgeçtim Şiiri - Ersoy Tümay

VAZGEÇTİM

Kaldırdırdım artık lügatımdan güven kelimesini
Vazgeçtim dostluk kavramından
Bir beden büyük geldi sevgi
Acı çekmekten başka hiçbir şey sunmadı bana
Bıktım, bıktım usandım çıkarcı dostlukların samimiyetsiz tavırlarından
Yoruldum hiçliğin döngüsün de savrulup durmaktan
Ve, vazgeçtim artık
Öce kendimden, sonra da
İnsanlığın insanlara hasret kaldığı insanlardan, vazgeçtim

Nedense, hep yanlış algılara meyillendi samimiyetim
İdrak edemedi insanoğlu yüreğimin hassasiyetinî
Oysa tek beklentim, tek özlemimdi
Yürekten doğacak samimi tebessümler

Şimdi, derin bir maneviyata prangalayıp kırgın düşüncelerimi
Gündüzleri gölgemle hasbihal edip, geceleri yüreğimle ağlaşmalı
Mutluluğun zirvesine inşa etmeli hiçlik köşkü'nü
Asude yarınlara umut dikmeli yüreğimin çorak topraklarına
Derin erin bir sukud
Suskun bir serzeniş yankılanmalı
Ruhumun buhranlı duvarlarında
Yalnızlıktaki huzurun haz'zını yudumlamalı bensizce.

ERSOY TÜMAY 26.03.2026