Vazgeçtim Şiiri - Ömür Can Sönmez

Vazgeçmem sandın değil mi?
Alışmıştın kalışıma…
Gidiş ihtimalimi
Hiç ciddiye almadın.

Sustum.
Çünkü susmak bazen
Bağırmaktan daha ağırdır.

“Önemli değil” dedim.
Oysa içimde
Bir şehir yıkıldı da
Dumanı sana uğramadı.

Sen beni cebinde taşıdın,
Ben seni kalbimde.
Sen rahat uyudun,
Ben nöbet tuttum.

Her şeye değersin sandım.
Gözyaşıma, uykusuzluğuma,
Yarım kalmış hayallerime…

Meğer
Bir insanı her şey yapmak
Kendini hiçbir şey yapmakmış.

Şimdi gidiyorum.
Ne intikam var içimde
Ne de sitem.

Sadece şunu öğrendim:
Vazgeçmem sanılanlar
En sessiz gidenlerdir.

Gidişim kapı çarpışı gibi olmayacak,
Bir rüzgârın perdeyi usulca çekişi gibi…
Fark ettiğinde
Ben çoktan eksilmiş olacağım hayatından.

Adımı anacaksın belki bir akşam,
Çayın soğurken.
Bir şarkının tam nakaratında
Boğazın düğümlenecek.

İşte o an anlayacaksın;
Vazgeçmek bir anda olmaz.
Önce kırılırsın,
Sonra beklersin,
Sonra susarsın…
En son kalbin kendini korumayı öğrenir.

Ben seni kaybetmedim,
Ben senden vazgeçmedim aslında.
Ben,
Beni kaybetmene izin vermedim artık.

Her şeye değersin sanmıştım,
Ama insan
Kendini yakarak kimseyi ısıtamazmış.

Şimdi içimde
Küllerinden utanmayan bir sükût var.
Acım var ama ağır değil,
Eksik değilim artık.

Çünkü bazı gidişler
Birini terk etmek değil,
Kendine dönmektir.

Ve inan,
Bu sefer
Dönmeyeceğim.

Arkamdan konuşmayacaksın,
Çünkü arkamda bırakacak bir gölgem kalmadı.
Ben giderken
Kendi izlerimi de sildim.

Bir gün “keşke” diyeceksin belki,
Ama keşke
Zamanı geri getirmez.
Sadece insanın içini kemirir.

Ben artık adını
Dua ederken anmayacağım.
Ne iyi dileklerimde olacaksın
Ne de sitemlerimde.

Birini sevmekle
Ona ait olmak arasındaki farkı
Geç öğrendim.
Ama öğrendim.

Ve şunu bil;
Ben vazgeçtiysem
Tükenmişimdir.

Öyle bir yere bıraktım ki seni içimde,
Ne özleniyorsun artık
Ne affediliyorsun.

Sadece
Yok hükmündesin.

Şimdi bu şiirin de sonuna geldik.
Tıpkı bizim gibi.
Ne yarım,
Ne eksik,
Ne devamı var.

Bitti.