Vazgectigin an bitiyormus aslinda hersey ! Ah be dünya yaptıgın hic adil degildi .. Benim savasım suyun yüzündeydi . Vazgectim ... önce kendime itiraf ettim ugrasma kızım dedim bosuna , boşunaymıs iste.. sonra bıraktım kendimi suyun akısına yavaş , yavaş batıyorum . Birden ölemem farkındayım . Nefesimi daha fazla tutamam artik su alıyorum! Önce bilincimi kaybedicem , sonra birkac rüya , vücut ısım düşecek , nabzım yavaslayacak , son aldıgim nefesi veremiyorum belki . Ve bitti.. Artik arayıslarim yok , umutlarim yok , savasim yok .. ben yokum artık , biliyormusun anne duydun mu söylediler mi ? ben yokum , sen sevgilim sana haber eden oldumu ? Sende nefret doluydun ya hani bana , her cumlenin basinda "oysa biz böyle hayal etmemistik " derdin ya! Hatırlıyormusun sana anlattigim o hayalleri? icinde vazgecmek yoktu hani hep umut vardı ölümun adı bile gecmezdi .Derdimi anlatamadim diye dertsiz sandiniz , sustum diye nankör bildiniz , gittim diye vefasiz dediniz ... Simdi istemem mezar basımda kimsenin bir demet gülunu , oturup aglamasın kimse yamacımda , Nasil vazgectigimi hangi acilarla gittigimi soylemeden boguldugum sulardan cikarmasinlar bedenimi , basimda duracaklari bir mezar tasim olmasın... ve son olarak özürdiliyorum baba ben kolaya kactim . Vazgectim ....
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta