Vazgeç…
Amansız yokuşları tırmanmaktan…
Ayakların kayacak bastığında toprağa…
Sesin duyulmayacak haykırdığında bir dosta…
Üç vakte kadar ümit de yok baktığın fallarda..
Vazgeç..
Boşa bel bağlama tutunduğun aşka….
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta