Vay ki ne Vay Şiiri - Muhayyel Gizliay

Senide mi korkuttum,
Adam gibi sevişimle?
Sende mi çekinir oldun benden?
&
Seni de mi tedirgin etti,
Bu süngülü bakışlar?
Sende mi kaçar oldun geçmişimden?
&
Vay ki ne vay...
Sıcak bir soba başı;
Dört arkadaş, çay demini almış.
Herkesin hatrında kalan bir isim.
Sen herkes olamayacak kadar,
Gizlisin...
&
Uğruna şiir yazıldığını bilsen,
Belki küçümserdin.
Oysa sen şiirleri çok severdin.
Bilirim, içten gülerdin.
Bunca elimde solan gülden sonra,
Seni elime almaya niyetlenemedim.
Vay ki ne vay...
&
Biraz aksak bakıyorum sana.
Sivrice dikenler üzerinde,
Yıllarca yürümüşken,
Nasıl sana dümdüz gelmemi beklerdin?
Oysa sen her şeyi yıllardır bilirken.
Bir gün geleceğini bilsem,
İnan yorulmam beklerken...
Hiç gelmeyeceğini bilsem,
İnan beklemek de acıtmazdı,
Bir meyil görsem.
Vay ki ne vay...
&
Buz gibiydi ikimizin de eli,
Aldanıp oturmuştuk; kışın güneşine.
Az buçuk anlattırdım sana kendini;
Saatlerce dinledim, tatlıydı dilin.
Bunların sana yazıldığını bilsen,
Belki küçümserdin,
Belki arkadaşlığımızdan bile vazgeçerdin.
Sen El - Aziz memlektin seheri,
Ben Toraman'dan zemheri.
Belki hiç olmazdı ama,
Neden olacak gibiydi?
Vay ki ne vay...