Vaveyla Şiiri - Yorumlar

Göklerin gümüş bir tepsi gibi önümüze serildiği o kadim çağ bitti.
Şimdi şehirler; demirden birer maske, sokaklar ise ruhun soluksuz kaldığı dehlizler.
Ben seni, bu beton ormanının en uçurum kenarında,
Bir güvercinin rüyasındaki o masumiyetle bekledim.
Seni sevmek, bir takvim yaprağının düşüşü değil;
Zamanın kalbinde saklı duran o mutlak saniyeyi bulmaktır.
Eşya karanlık, madde sağır, eşik aşınmış;