Vaveyla Şiiri - Hikmet Büyükoğlu

Göklerin gümüş bir tepsi gibi önümüze serildiği o kadim çağ bitti.
Şimdi şehirler; demirden birer maske, sokaklar ise ruhun soluksuz kaldığı dehlizler.
Ben seni, bu beton ormanının en uçurum kenarında,
Bir güvercinin rüyasındaki o masumiyetle bekledim.
Seni sevmek, bir takvim yaprağının düşüşü değil;
Zamanın kalbinde saklı duran o mutlak saniyeyi bulmaktır.
Eşya karanlık, madde sağır, eşik aşınmış;
Fakat senin varlığın, bu büyük unutuşun ortasında,
Yüzüme çarpılan en taze hakikattir.

Herkes bir yerlere yetişme telaşında, bir hırsın kuluçkasında,
Oysa ben, senin gözlerinin o dilsiz derinliğinde durdum.
Seni özlemek; bir mabet kandilinin titreyen alevi gibi,
Kendi içindeki rüzgara direnmektir.
Sen bir suret değil, bir manasın;
Toprağın altındaki suyun, dalların ucundaki baharın habercisi.
Ruhum, senin kıyına vuran bir kâğıt gemi gibi yorgun ama mağrur;
Çünkü biliyorum ki, bu sürgün ancak senin limanında bir vatana dönüşür.

Bir başkent kuruluyor içimde, surları sabırdan, kapıları tevekkülden.
Orada ne bir sultanın tacı var, ne de bir kölenin zinciri;
Sadece bir aşkın, diz çökerek yükseldiği o yüce secde...
Biz bu dünya panayırında, birbirine uzak düşmüş iki mülteciyiz.
Elin elime değdiğinde, bin yıllık bir tarih uyanıyor uykusundan;
Yıkılmış kaleler onarılıyor, kurumuş nehirler yatağını hatırlıyor.
Sen, bu yeryüzü gurbetinde, göklerin bana gönderdiği o son elçisin.

Şimdi bütün kelimeleri bir kenara bırakıp sükûta gömülüyorum.
Zira en gürültülü feryat, bir kalbin sessizce bir başkasına akmasıdır.
Varsın dünya kendi gürültüsünde boğulsun,
Biz seninle, o sessizliğin en derin yerinde birleşeceğiz.
Senin adın, bir dua gibi dudaklarımda kuruduğunda,
Ruhum, o en büyük hakikatin kollarına teslim olmuş olacak.
Aşk, bir kavuşma hikayesi değil;
Bir yok oluşun, sonsuzlukta yeniden var olma sancısıdır.