Vasiyetim İki Kuzuma Şiiri - Hamit Atay

VASİYETİM – İKİ KUZUMA
(Biri oğlum… Biri kızım…)
Bir gün sessiz bir akşam iner de üzerinize,
Gözlerinize dolarsa yokluğumun ince sızısı,
Unutmayın kuzularım…
Ben size nefesimden çok,
Yüreğimi bıraktım miras diye.
Biriniz oğlum…
Biriniz kızım…
İkiniz de aynı ateşten alındınız,
İkiniz de aynı duadan çıktınız.
Ben ömrümce ne yaşadıysam,
Siz üşümeyin diye sakladım içimde yaralarımı.
Vasiyetimdir:
Birbirinizin elini bırakmayın.
Ben gidince değil,
Ben varken de tutun birbirinize;
Kardeşlik, insanın kendine açtığı
En güvenli kapıdır unutmayın.
Oğlum…
Gözlerini karartan her fırtınada
Gülüşünden güç al.
Adamlık omuzla değil,
Yüreğinle taşınır bunu bil.
Sana bıraktığım servet,
Bir çift nasihat ve tertemiz bir soyadıdır
Başını dik tutman içindir hepsi.
Kızım…
Saçlarına düşen her gölgeyi
Işığa çevir diye büyüttüm seni.
Dünya ağırdır bazen kız evlatlarına,
Ama sen, omzunu dayadığın her duada
Benim yüreğimi bulacaksın.
Gözyaşını saklama,
Ama kimsenin yüreğine de koyma yere düşer diye.
Kuzularım…
Ben bir gün toprağın koynunda
Nefesim kesilince,
Size kalan en büyük mirasım
Birbirinize duyduğunuz sevgidir.
Onu büyütün,
Onu kollayın,
Onu kimselere ezdirmeyin.
Evin kapısı kapanır, ışık söner,
Geceler uzar, hatıralar konuşur…
Ama bilin ki ben,
Her adımınızda,
Her gülüşünüzde,
Her susuşunuzda
Sizinleyim.
Varsın yıllar geçsin,
Varsın dünya değişsin…
Siz benim iki yüreğim,
İki nefesim,
İki kuzumsunuz.
Ve siz yaşadıkça…
Ben hep varım.

Hamit Atay