Bir tohum düştü toprağa vaktiyle,
Ne rüzgâr savurdu ne zaman silebildi,
İlahi bir fısıltıydı kök salan derinliğe —
"Ol!" dedi Kudret, "Ey insan, ayağa kalk şimdi!"
Göklerin gözüyle örüldü alnımıza yazı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta