Varoluş Şiiri - Serhat Fidan

Ellerimin arasında kayıp giderken her şeyim
umutsuzluk dalgalarına yakalanıyorum
Mesela
Hayat
Yaşam
var mı diyorum ?
İçimdeki yalnızlık
bir karabasan gibi üzerime üzerime geliyor
değer verdiklerim
sevdiklerim yoklar
zaten yoktular....

Bir insan ne kadar acı duyabilir
Mesela ne yapmalı
Bir insanın her şeyini elinden almak yeter mi?
Ellerimde sen vardın sevdiğim bir zamanlar
sen gittikten sonra güneşler battı
ay doğdu dünyama karanlıkta yürürken
yada aydınlık bir günde sanki karanlığa basıyordum
ölümler karanlıklar beddualar ardımdan geliyordu

Acı ne bizin için
umutların ölmesi acıyı tarif etmeye yeter mi
Ellerim Boşlukta sallanıyor
ellerim bomboş
küçük küçük hayaller kuruyor çöküyor her şey ....
Yok oluş var oluşa meydan okuyor