Varoluş Şiiri - Halit Korkmaz

Yukarıdan aşağı;
Sessiz, harfsiz bir lisan…
Zincirde en son halka-
Olarak geldi insan.

Evrende saf hakikat;
Oku, dinle ve anla,
Sürdürülür bir hayat-
Kolay gelecek sanma.

Sûreti insan olan,
Beşer olarak geldi.
Sîreti insan değil,
Hayvani bir desendi.

Sîreti insan olan,
Bilin ki Ademoğlu…
Gâh bedende gâh ruhta,
İnsani kâmil oldu.

Hem çamurdan hem sudan,
Karılarak var oldu!
İşin özünde sözü,
Çok net buyurdu usta!
O ne derse doğrudur,
Bilin ki bu hususta.

O müthiş yaratılış,
Sanmayın ki ânîden,
Belli süreçler ile...
Rol üslendi sahneden.

Mübaşeret çok tatlı-
Bir oyundu ezelden,
‘Adem’ ile ‘Havva’yı,
Yakaladı belinden.

Boy pos, endam ve dürtü,
Feyiz aldı vehimden,
Evrende bir sessizlik
Raptoldu iki beden,
Gümüş su zuhuretti-
Tertemiz bir yatakta.
Vücut buldu çift beşer,
Allahtan çok uzakta.

Hâbil ve Kâbil doğdu,
Gecenin seherinde,
Soy ağacı dikildi-
Dünya bahçelerinde...

Adem ile beşerin-
Farkı nedir lügatta,
İradesiz bir varlık-
Beşer olur durakta...
Beşere ruh üflenip-
İrade verilirse-
Çatal bıçak üretir-
Aşçı olur mutfakta.

Meleklerde şaşırdı-
Dil tutuldu damakta...
Kan dökecek bu ruhu,
Kim saklar ki mutfakta...

Beşere üflenen ruh-
İnsana can katmadı,
İnsanda can var iken,
Akıl ve vicdan kattı.

Cesetle can birleşti,
Olamadılar insan,
Çünkü yoktu irade,
Akıl, ahlâk ve vicdan.
Değişmez temel tasnif;
Hayvan, beşer ve insan,
Son kertede kuruldu-
Yeryüzünde bu dîvân.

İnsan dışı her canlı,
Beden ve candan hâlet
Beden, can, ruh insanda-
Hem âlet hem kemâlet.
Aletle hüküm sürdü,
Hep kurcaladı insan,
Adaleti fermanda-
Saklı tuttu meclisân.

Hüda ile melekler insan için şûrâda,
Tartıştılar konuyu melekler iktifâda,
İnsan yolunu seçti-
İmtihandan vazgeçti,
Doldurdu her yanını-
Varlık ile dünyada.

Yaşlanırken her beden,
Doldururken ömrünü-
Gözlerde fer kalmadı,
Tüketti kömürünü...

Hissi ve nefsi her şey başlarken bulur varlık,
“Var iken bunca varlık, gitmez gönülden darlık”.
Son durağın musallâ, işin bitti babalık.
.