Varlık ve Yokluk Şiiri - Gökhan Öztürk 3

​Gözümden yaş değil, kanlar akıtdım / Gönül mülküne hep, cefâ düşdü (Gözlerimden sadece yaşlar değil, kanlı gözyaşları döktüm; gönlümün şehrine, kalbimin ülkesine hep cefa ve dertler çöktü.) ​Nice yıllar geçti, ben benden geçtim / Aşkın pazarında, gâvga düşdü (Aradan nice yıllar geçti, ben kendi benliğimden vazgeçtim; aşk pazarında büyük bir kargaşa, büyük bir sevda savaşı yaşandı.) ​Ne kalsın geriye, ne söylenir söz / Zikrin kalbimde, hep safâ düşdü (Artık geriye ne kalsın, ne de anlatılacak bir söz var; sadece senin ismini anmak (zikrin) kalbimde huzur ve mutluluk (sefa) kaynağı oldu.) ​Zulmetti bu nefs bana, yollar ayırdı / Senin nurunla, her yer şifâ düşdü (Benim nefsim bana zulmetti, beni (doğru yoldan) ayırdı; ancak senin nurun/ışığın gelince, her yer bir şifa ve huzur buldu.) ​Kim ki seni sevdi, yandı da bitti / Bu yolun sonuna, fenâ düşdü (Kim ki seni gönülden sevdi, (o aşk ateşinde) yandı ve tükendi; bu aşk yolunun sonunda varlığından sıyrılıp yok olma (fenâ) makamına ulaştı.) ​Niyâzî misali, bu gönlüm yandı / Senin aşkınla, hep bekâ düşdü (Tıpkı Niyâzî-i Mısrî gibi bu gönlüm (aşkınla) yandı; artık bende kendi varlığım değil, senin aşkınla gelen sonsuz varlık (bekâ) kaldı.)