Varlığın yanlış yerinde Şiiri - Ersin İlhan

Ben, bir sorunun içinde doğdum.
Cevaplar sonradan geldi
ve hiçbirine yakışmadım.
Varlık, bana biraz bol geldi;
hiçlikse omuzlarıma tam oturdu.

Zaman dediğin şey
ilerleyen bir şey değil artık—
üst üste yığılan anlardan
oluşan bir enkaz.
Her hatıra,
geçmişin bugüne açtığı
sessiz bir dava dosyası.

Düşünmek yoruyor insanı;
çünkü düşünce
bir yere varmak için değil,
kaçamayacağını anlamak içindir.
Ben kaçtıkça
kendime çarpıyorum.

Aşkı da yanlış anladık belki.
Bir varlığa tutunmak sandık,
oysa aşk
yokluğun adını
bir başkasının yüzüne yazmaktı.
Sevdiğimde azaldım;
azaldıkça daha gerçek oldum.

İnsan,
kendi bilincinin hapishanesidir.
Duvarlar düşünceden,
parmaklıklar zamandan.
Özgürlük dediğin,
bu hücreyi
kendi sesinle doldurabilmektir.

Bir gün anladım:
Anlam, bulunmaz.
Anlam, katlanılır.
Hayat, çözülen bir bilmece değil;
yaşandıkça
derinleşen bir çelişkidir.

Şimdi buradayım.
Ne tamamlanmış,
ne eksik.
Varlığın yanlış yerinde duran
ama yine de
sorumluluğunu taşıyan biri olarak.