Sıcak bir evde, tavana vuran sobanın alevindeki seslerin ne kadarı benim payımdır?
Çay ocağında, buz gibi havada, duvara rutubetle yükselen bu hasrette ben neredeyim?
Buz gibi havada kafasını öne eğmiş;
Sinirden, sıkıntıdan içten içe söylenen o "neden", benim.
Akşam olunca, sobalar yanmaya başlayınca, patatesler fırına verilince,
Herkesin anası evladını aramaya çıkınca...
Sokakta kar ve ben kalırım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta