VARDİYA
Behçet Aysan’a
neydi ! o sustukça çoğalan sessizlik
boşlukta çırpınan el
uçurum gülüşlerdeki burukluk
Aşkı nasıl da çiçekce yaşamıştık biz kadınım
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan
Devamını Oku
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan




Güleceği ne kadardır doğarken ağlayan insanın şu çivisi çıkmış dünyada...Hep güvercinlerin boynu şairin çığlığı ilk dağlanırken yağmurda vuruldu.Evet yağmurda.Her vicdan yağmurla yıkanmış sanmayın siz.Yoksa ayakta kalanların türküsü böylesi içli yanmazdı mısralarda. Düşmezdi devrik cümlelerin ardında derinleştikçe derinleşen boşluğa...
Güzel şiirdi kutlarım
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta