Var ile yok arası Şiiri - Suleyman Zorman

“Var ile yok arası yoktur” dediler.
Bunu söylerken hiç titremedi dudakları.
Oysa ben
bir insanın gözlerinin önünde
yavaş yavaş silindiğini gördüm.
Aynı sofrada oturduk.
Ekmek bölündü, su içildi.
Ama aramızda
kırık bir köprü gibi
asılı kaldı sessizlik.
Adım ağzında vardı belki,
ama yüreğinde yerim yoktu.
İşte o an anladım—
insan birinin hayatında
resmen yaşarken
fiilen ölebilirmiş.
Bir omza başımı koydum,
taş çıktı.
Bir kalbe yaslandım,
duvar çıktı.
Seslendim—
adım yankı bile yapmadı.
Var ile yok arası yoktur.
Çünkü yarım sevilmek
tam bir yokluktur.
Çünkü gözünün içine bakıp
orada kendini görememek
mezarsız kalmaktır.
En acısı da şudur:
Bir gün ansızın gitmez insan.
Önce bakışlarından çekilir,
sonra sesinden,
sonra dokunuşundan…
Ve sen hâlâ “burada” sanırsın onu,
oysa çoktan yoktur.
Ben birinin yanında
yavaş yavaş eksildim.
Bir gölgenin gölgesi kadar kaldım.
Ne gidebildim,
ne kalabildim.
Şimdi biliyorum—
var olmak için nefes yetmez.
Bir kalpte yerin yoksa
dünyanın en kalabalık yerinde bile
yoksun.