Var ile öğünürüm Şiiri - Rasih Hacıkadir ...

VAR İLE ÖĞÜNÜYORUM

Herkesin bir övüncü,
bir kıvancı var;
kimi şarap kadehiyle,
kimi yanındaki eşiyle,

mutludur, methiyeler dizer.

Kimi spor arabasıyla, kimi pazusuyla,
kimi çalgısıyla, türküsüyle…
Neye hayransa insan,
onunla kıvanır.

Benim de bir kıvancım var:

Var’ın karşısında varlığımdan utanır,
Beni en güzel sûrette yaratıp
azalarla donatan,
akıl ve iman verip kendini tanıtan
Âlemlerin Rabbi Hazret-i Allah
ile öğünürüm.

Sevilecek aşk ile,
tapılacak yegâne Mabudum.

Antik çağlarda herkesin bir putu olurmuş,
onunla övünür;
düşüp kırılınca
ne yapacağını bilmez, şaşkın olurmuş.

Ey Allah’ım, sen düşmezsin, kırılmazsın,
yere göğe sığmazsın.
“Görünmüyor” derler;
oysa içimizdesin,
makamın müminlerin kalbi.

Mümin, kâfir
bir afette, bir yıkımda
ilk işitilen ses
“Âman ya Rabbi!”dir.

Gayri ihtiyari sözleşmiş gibi…
Fırtına geçince yine
kâfir küfründe,
mümin secdede kalır.