Ne kadar sakindi oysa hayat, doludizgindi umutlar
Ne ölüm vardı akıllarda, ne de gönüllerde gam
Rutin bir yörüngede dönüyordu hayatlar
Aylardan Ekim Günlerden Pazar, Mevsim ise Sonbahar
Derinden bir hırıltı, sanki kâbus gibiydi
Sallanıyordu her yer, geçmek bilmez saniyeler
Yüzlerde dehşet, korku, beklenmedik felaket
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
