Valizsiz Olma İhtimali Şiiri - Zeynep Özgel

Akşam olurdu.
Bizde saatler kapıyı beklemezdi,
bekleyen bendim.
Bazı evlerde
babalar anahtarla açardı akşamı,
poşetlerin içinden
yarınlar çıkardı.
Bizde bir valiz vardı.
Geldiği gibi durmazdı,
hep gitmeye hazırdı.
Çocukluğum
fermuar seslerine bölündü.
Bir babanın
yerleşmesini değil,
toparlanmasını izledim.
Poşet karıştıran çocuklar
şeker bulurdu.
Ben
bir gün daha kalır mı diye
sessizce baktım.
Babam eve gelince
ev tamamlanmadı.
Sadece
ayrılığın üstü örtüldü.
Akşamlar büyüdü,
ben büyüdüm.
Bir dilek kaldı içimde
yer değiştiren.
Önce
“gel” dedim.
Sonra
“kal.”
Şimdi
sadece uykudan önce
kısık bir ihtimal fısıldıyorum:
Rüyama gel.
Valizsiz.
Geç kalmadan.