Kaçıncı telaşım bu, öfkelerin esiri,
Bu kaçıncı yalnızlık, ömrüme pusu atan!
Kalmadı gidilecek ne bir han ne bir kapı
Kalmadı yokluğumda, gelip elimden tutan.
Sancılı hayatımın her gün son günü gibi,
Her sabah gözlerimi ölüme açıyorum.
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
