24.12.2003 Ankara/Altındağ
Vakit dar, kadeh dolu, ne isyan, ne de fermanın sesi,
Toprakla birdir sonunda tacın da hevesi.
Akıl terazisinde tarttım cennetle cehennemi,
Bir yudum hakikat ağır geldi hepsi.
Yürüyen kelam, hınzır aşa, topal yürüyelim,
Sözün kabuğunu kırıp özüne gidelim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta