Elimiz kolumuz bağlandı çaresiz kaldık
Çil yavrusu gibi hepimiz tarumar olduk
Oylarımızı verdik çok pişman olduk
Ar haya kalmadı çabuk bozulduk
Sokaktaki vatandaş çaresiz kaldı
Ateşte boş tavalar tutuştu yandı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta