Uzun ve sessiz geceler

Uzun ve sessiz geceler vardı sensizlikte,
duvarlar bile fısıldamaktan yorulmuş,
saat tik tak değil,
“yoksun, yoksun” diye sayıyordu zamanı.

Bir fincanın dibinde kalmış soğuk kahve gibi
bekliyordu içim;
kimse dokunmuyor,
kimse almıyordu beni masadan.

Perdelerin aralığından sızan sokak ışığı bile
yalnız kaldı benimle.
Karşı apartmanın camında
birinin gölgesi görünür oldu mu,
“Keşke sen olsan”
diye içimden yüzlerce kez daha
aynı temenniyi diledim.

Telefonum sessizdi,
ama ben her titreyişte
senin adını görmek için
hayalî bildirimler uyduruyordum kendime;
düşünsene,
insan yokluğu bile
varmış gibi canlandırıyor yeter ki “sen” olsun.

Uzun ve sessiz geceler vardı sensizlikte,
yastığın öteki tarafı
hiç kullanılmamış bir ülke gibi soğuk;
başımı çevirince
yalnızlığım yüzüme çarpıyordu.
Bir zamanlar saçlarının koktuğu yere
şimdi sadece yorgunluğumu bırakıyordum.

Dışarıda rüzgâr,
pencereme usulca vurup durur,
ben her sesi
“Belki kapı çaldı” diye dinlerdim;
hiç gelmeyeceğini bildiğim halde
ayak seslerini ezberler gibi
boş koridoru beklerdim.

Kitap sayfalarını çevirdim,
şarkılar dinledim,
uyumaya çalıştım,
ama her cümlenin, her notanın,
her kapanan gözkapaklarımın
altında sen vardın.
Uyku bile sana çıkaran
kısa bir yol gibi görünüyordu bazen,
ama sen rüyalarda bile
biraz geç kalan tren gibi
hep son peronda kalıyordun.

Uzun ve sessiz geceler vardı sensizlikte,
ne içim konuşmak istedi kimseyle
ne dilim alıştı “iyiyim” demeye.
Yalnızca penceremin önünde
şehrin uzak uğultusuna karışıp
kalbimle fısıldaştım:
“Bu da geçer mi?”

Sonra anladım;
sensizlik,
gecenin en karanlık saati gibi
hep sabaha varmadan önceki o ağır anmış.
İçim kanarken bile
ufukta belli belirsiz
bir aydınlık saklıymış.

Ama yine de itiraf edeyim:
Ne kadar sabah olduysa oldu,
benim bazı yanlarım
hâlâ o uzun ve sessiz gecelerde kaldı.
Bir köşe lambasının altında,
pencereye yaslanmış hâlde
seni bekleyen hâlim
zamanın bir yerinde asılı duruyor;

sensizliğin en koyu renginde bile
sana “iyi ki” demekten
vazgeçmeyen bir gölge gibi.