Geceler uzun ve sessiz
Uzaktan bir kadın çığlığı inletiyor boşluğu
Şehvetin kollarında mı
Yoksa acının kucağında mı bilinmez
Sessizlikte çığlığın yankısı doğacak günde
Geceden kalan bir şey sabaha
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta