ÜZÜLÜYORUM EFENDİM..!
Önceden bağlı, bahçeli evlerde otururken,
Şimdi beton yığını apartmanlara sıkıştığımızı görünce,
Üzülüyorum efendim!
Önceden sütü, yoğurdu, yumurtayı köyde üretirken,
Şimdi köye; yoğurdu, yumurtayı şehirden getirenleri görünce,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta