Alıp başımı bir yere giderek,
Dalıp derinlere düşünüyorum.
Geleceği çok karanlık görerek,
Doğan çocuklara üzülüyorum.
Bu dünya haline müteessirim,
Asıl insana en çok eleştirim,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta