Süleyman,
Sakın bırakma yalnızlığını
yağmurlu bir günde,otobüs durağındayken…
yazıktır,
kendi yalnızlığına üzülürde ağlar garibim…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




arkadaşım sen Bafraya dön gurbet sana göre değil. hüznlere boğdun beni...!
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta