Bu şiirimin satırlarında çok dertliyim.
Gönlüm söz dinlemeyen çoçukllar gibi.
Ne bir teselli ne bir avuntu idare eder.
Üzgünüm bu gönül senden asla vazgeçmez....
Penceremin önündeyim her gece.
Hüzünler odamı kaplamış her yerde.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta