Üzğünüm Şiiri - Sadık Kocabaş

Vakit geldi artık durmam bu yerde,
Düştü yüreğime kapanmaz perde.
Şifa bulamadım derman yok derde,
Bırakıp giderken inan üzgünüm.

Naif duygularla kendimi yordum,
Yol bilmez insana hal hatır sordum.
Kendi ellerimle darağaç kurdum,
Sustuğum her an için çok üzgünüm.

Dönen dolapları geç fark eyledim,
İhanet gördüm de sabır söyledim.
Yalan dünyayı ben doğru belledim,
Haddinden çok sevdim, diye üzgünüm.

İyiler hep kaybeder mi bu yolda?
Kötünün hükmü var sağda ve solda.
Bir yaprak misali kaldım boş dalda,
Adaletsiz çarka bakıp üzgünüm.

Tren camlarında yağmur izleri,
Gördüm el ele tutuşan dizleri.
Yaktı içimi mutluluk sözleri,
Hasretin bağrında bîzar, üzgünüm.

Anasız olanın başı okşanmaz,
Bu garip sızıya canlar dayanmaz.
𝒦𝒶𝓁𝑒𝓂𝓈𝒾𝓏 Ş𝒶𝒾𝓇 der; yaram kapanmaz,
Çocuk gibi ağlar, her gün üzgünüm.