Istanbul Bakirkoy 7Aralik
Kalbim çok acıyor…
Sanki birileri
onu ellerinin arasına almış,
sıktıkça içimdeki sesleri bastırıyor.
Nefes alamıyorum bazen,
ama gülümsüyorum herkese.
Çünkü bu acıyı kimseye anlatamıyorum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta