Uzgunum Şiiri - Samira Samiraninsiiri

Kalbim çok acıyor…
Sanki birileri
onu ellerinin arasına almış,
sıktıkça içimdeki sesleri bastırıyor.
Nefes alamıyorum bazen,
ama gülümsüyorum herkese.
Çünkü bu acıyı kimseye anlatamıyorum.

Gece oluyor,
başımı yastığa koyuyorum…
Ve o an geliyor.
En çok onun suskunluğu
bağırıyor kulaklarımda.

Kalbim çok acıyor…
Çünkü ben gerçek sandığım
bir masaldan uyanıyorum.
Uyandığım yerde o yok,
yalnızca eksilen ben varım.

Ama biliyorum,
bir gün bu kalp
yine sevecek.
Ama bu kez,
kendini eksiltmeden…
Bu kez, korkmadan…
Bu kez, hakkıyla sevilmeyi bekleyerek.

Şimdi sessizce yanıyorum.
Ama bu yanış,
küllerimden yeniden doğacağımın işareti.
Çünkü ben acıyı tanırım…
Ve tanıdığım her acıdan
bir parça kendimi bulup çıktım.