Ey Ruhumun Yankısı,
Bir sabah rüzgârı gibi geçtin içimden.
Sesin yoktu. Ama ben seni duydum.
Çünkü rüzgârın sesi yoktur,
yalnızca hatırlatır unuttuğumuzu…
Sen gülümsediğinde,
zaman usulca diz çöker…
Gökyüzü, ışığını gözlerinden ödünç alır,
ve dünya bir anlığına durur —
sadece senin sesini duymak için.
İçimde bir şey eksildi,
adı konmamış bir boşluk…
Ne senin gidişin ne de sözlerin —




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!